Skuteczny Adwokat

Kiedy możemy stać się właścicielami przez  zasiedzenie ?

Zasiedzenie -  nabycie określonego prawa przez osobę nieuprawnioną na skutek długotrwałe wykonywania tego prawa i może być również utratą prawa przez osobę dotychczas uprawnioną. Nabycie w drodze zasiedzenia ma charakter pierwotny - pomiędzy osobą, która uzyskała prawo w wyniku zasiedzenia, a osobą, która prawo to utraciła nie ma następstwa prawnego.
Podstawową funkcją instytucji zasiedzenia jest likwidacja istniejących w długim okresie czasu rozbieżności pomiędzy stanem prawnym a stanem faktycznym. Instytucja zasiedzenia reguluje prawnie sytuacje, w której osoba nieuprawniona, ale faktycznie wykonująca określone prawo przez dłuższy czas, staje się osobą uprawnioną.
W prawie polskim zasiedzenie uregulowane zostało w art. 172-176 i 292 kodeksu cywilnego oraz w art. 606-610 kodeksu postępowania cywilnego.

Osoba która faktycznie posiada( włada ) dana nieruchomością a nie jest jej właścicielem nabywa własnośc nad nią jest stan ten trwa nieprzerwanie od lat 20 jeśli jest w dobrej wierze a 30 jeśli w złej wierze. W przypadku ruchomości czas ten został skrócony do lat 3ch.
Przedmiotem nabycia w drodze zasiedzenia w odniesieniu do nieruchomości mogą być : prawo własności, prawo użytkowania wieczystego oraz pewne służebności gruntowe.
Przesłankami nabycia praw dotyczących nieruchomości w drodze zasiedzenia są samoistne posiadanie oraz upływ określonego czasu. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Nabycie w drodze zasiedzenia następuje z mocy prawa. Wydane przez sąd postanowienie stwierdzające zasiedzenie  ma charakter deklaratywny, co oznacza, iż w wydanym orzeczeniu sąd potwierdza, że skutek zasiedzenia w postaci nabycia prawa nastąpił z upływem określonego terminu. W związku z deklaratywnym charakterem orzeczenia sądu stwierdzającego zasiedzenie przyjmuje się, że niedopuszczalna jest odmowa stwierdzenia zasiedzenia z powołaniem się na art. 5 kodeksu cywilnego (zobacz S. Rudnicki „Nowe problemy zasiedzenia” w: „Monitor Prawniczy” 1996 r. nr 7 s. 230).
Nabycie praw w drodze zasiedzenia jest dopuszczalne bez względu na treść księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, której dotyczy nabywane prawo. A zatem przykładowo, nabycie przez zasiedzenie prawa własności nieruchomości następuje bez względu na to, czy samoistny posiadacz nieruchomości został, czy też nie został ujawniony w księdze wieczystej jako właściciel. W ten sposób w postępowaniu o stwierdzenie zasiedzenia może dojść do obalenia wynikającego z art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.jedn.: Dz. U. 2001 r. Nr 124 poz. 1361) domniemania zgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (zobacz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1993 r.; III CZP 14/93; OSNCP 1993 r. nr 11 poz. 196; zobacz także wyjaśnienie: Niezgodność wpisu do księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym).